ترسم شکند شیشه امید به سنگم

زان رو به خدنگ مژه ات دوخته ام چشم

کابروی کمان دار تو دوزد به خدنگم

دستی که طمع دارم از آن ساغر صهبا

فریاد که آن عمر شتابنده فروغی

گشت از ره بیداد ولیکن به درنگم