وز جلوه رفتارش می گریم و می نالم

از زلف پریشانش در هم شده ایامم

کز صف زده مژگانش وارون شده اقبالم

از شعله رخسارش می سوزم و می سازم

شب نیست که در پایش تا روز به صد زاری

یا جبهه نمی سایم یا چهره نمی مالم

گر با رخ زیبایش یکشام به صبح آرم