من از دردت به حال مردن افتادم بگو تا کی

که یک سر آشکارا شد همه اسرار پنهانم

من از بد عهدی سنگین دلان هرگز نمی نالم

اگر سست است اقبالم ولی سخت است پیمانم

نمی پرسی ز احوالم نمی کوشی به درمانم

اگر چه قابل بزم حضورت نیستم اما

شبی را می توانی روز کردن در شبستانم