نمی پرسی ز احوالم نمی کوشی به درمانم

من از بد عهدی سنگین دلان هرگز نمی نالم

اگر سست است اقبالم ولی سخت است پیمانم

من از دردت به حال مردن افتادم بگو تا کی

اگر چه قابل بزم حضورت نیستم اما

شبی را می توانی روز کردن در شبستانم

شبی در عالم مستی، همین قدر آرزو دارم