شبی را می توانی روز کردن در شبستانم

من از دردت به حال مردن افتادم بگو تا کی

نمی پرسی ز احوالم نمی کوشی به درمانم

اگر چه قابل بزم حضورت نیستم اما

شبی در عالم مستی، همین قدر آرزو دارم

که مست از جای برخیزی و بنشینی به دامانم

گریبان تو را از دست چون دادم ندانستم