اگر چه قابل بزم حضورت نیستم اما

اگر سست است اقبالم ولی سخت است پیمانم

من از دردت به حال مردن افتادم بگو تا کی

نمی پرسی ز احوالم نمی کوشی به درمانم

شبی را می توانی روز کردن در شبستانم

شبی در عالم مستی، همین قدر آرزو دارم

که مست از جای برخیزی و بنشینی به دامانم