گر تو میر مجلسی، من هم محب تیره روزم

با خیال صورت او در نگارستان چینم

خود چه اندیشم ز هجران من که در بزم وصالم

یا چه تشویشم ز دوزخ من که در خلد برینم

ور تو شاه کشوری من هم غلام کمترینم

گر مجال گریه می دیدم به خاک آستانت

صد هزاران دجله سر می زد ز طرف آستینم