ور تو شاه کشوری من هم غلام کمترینم

خود چه اندیشم ز هجران من که در بزم وصالم

یا چه تشویشم ز دوزخ من که در خلد برینم

گر تو میر مجلسی، من هم محب تیره روزم

گر مجال گریه می دیدم به خاک آستانت

صد هزاران دجله سر می زد ز طرف آستینم

قابل کنج قفس آخر نگردیدم دریغا