صد هزاران دجله سر می زد ز طرف آستینم

گر تو میر مجلسی، من هم محب تیره روزم

ور تو شاه کشوری من هم غلام کمترینم

گر مجال گریه می دیدم به خاک آستانت

قابل کنج قفس آخر نگردیدم دریغا

من که در باغ جنان هم شه پر روح الامینم

پی به معنی برده ام در عالم صورت پرستی