من که در باغ جنان هم شه پر روح الامینم

گر مجال گریه می دیدم به خاک آستانت

صد هزاران دجله سر می زد ز طرف آستینم

قابل کنج قفس آخر نگردیدم دریغا

پی به معنی برده ام در عالم صورت پرستی

گر تو محو صورتی، من مات صورت آفرینم

منتهای مطلبم صورت نمی بندد فروغی