قابل کنج قفس آخر نگردیدم دریغا

ور تو شاه کشوری من هم غلام کمترینم

گر مجال گریه می دیدم به خاک آستانت

صد هزاران دجله سر می زد ز طرف آستینم

من که در باغ جنان هم شه پر روح الامینم

پی به معنی برده ام در عالم صورت پرستی

گر تو محو صورتی، من مات صورت آفرینم