گر مجال گریه می دیدم به خاک آستانت

یا چه تشویشم ز دوزخ من که در خلد برینم

گر تو میر مجلسی، من هم محب تیره روزم

ور تو شاه کشوری من هم غلام کمترینم

صد هزاران دجله سر می زد ز طرف آستینم

قابل کنج قفس آخر نگردیدم دریغا

من که در باغ جنان هم شه پر روح الامینم