چرا بالاتر از واعظ نباشم بر لب کوثر

لبش را هر چه بوسیدم، فزون تر شد هوای من

ندارد انتهایی خواهش بی منتهای من

که در می خانه دایم صدر مجلس بود جای من

خطای بنده باید تا عطای خواجه بنماید

نمایان شد عطای او ز طومار خطای من