ما و تصور لب مستی فزای تو

تو خود چه گلشنی که هوای خوش بهشت

بیرون نمی برد ز سر ما هوای تو

زاهد به یاد کوثر و صوفی به فکر می

آگاهیش ز راحت عشاق خسته نیست

هر کاو نشد نشانه تیر بلای تو

برگشته بخت آن که به خونش نیفکند