زاهد به یاد کوثر و صوفی به فکر می

بیگانه ای که هیچ نگشت آشنای تو

تو خود چه گلشنی که هوای خوش بهشت

بیرون نمی برد ز سر ما هوای تو

ما و تصور لب مستی فزای تو

آگاهیش ز راحت عشاق خسته نیست

هر کاو نشد نشانه تیر بلای تو