بیگانه ای که هیچ نگشت آشنای تو

گر سایه به سرم فکند شاه باز بخت

دوری نمی کند سرم از خاک پای تو

دانی که در شریعت ما کیست کشتنی

تو خود چه گلشنی که هوای خوش بهشت

بیرون نمی برد ز سر ما هوای تو

زاهد به یاد کوثر و صوفی به فکر می