تو خود چه گلشنی که هوای خوش بهشت

دوری نمی کند سرم از خاک پای تو

دانی که در شریعت ما کیست کشتنی

بیگانه ای که هیچ نگشت آشنای تو

بیرون نمی برد ز سر ما هوای تو

زاهد به یاد کوثر و صوفی به فکر می

ما و تصور لب مستی فزای تو