دوری نمی کند سرم از خاک پای تو

دامن کشان گذر ننمودی به خاک من

تا جان نازنین ننمودم فدای تو

گر سایه به سرم فکند شاه باز بخت

دانی که در شریعت ما کیست کشتنی

بیگانه ای که هیچ نگشت آشنای تو

تو خود چه گلشنی که هوای خوش بهشت