تا جان نازنین ننمودم فدای تو

گر من میان اهل محبت نبودمی

کس را نبود طاقت جور و جفای تو

دامن کشان گذر ننمودی به خاک من

گر سایه به سرم فکند شاه باز بخت

دوری نمی کند سرم از خاک پای تو

دانی که در شریعت ما کیست کشتنی