بندگی را مده از دست که شیطان نشوی

من که واله شدم از دیدن آن صورت خوب

تو برو دیده نگه دار که حیران نشوی

گر تو را خواجه به خلوتگه خاصش خواند

تیره بختی سکندر به تو روشن نشود

تا که محروم ز سرچشمه حیوان نشوی

هرگز انگشت تو شایسته خاتم نشود