تا بدانند که زنجیر دل شیدایی

شعله شمع رخت بر همه کس روشن کرد

کآتش خرمن پروانه بی پروائی

به سر زلف تو دستی به جنون خواهم زد

تیره شد مهر و مه از جلوه روی تو مگر

حلقه در گوش مهین خواجه روشن رایی

گر به کویت نکند جای، فروغی چه کند