پای آن توسن که اندر خانه زینش تویی

مستی عشق تو را هشیاری از دنبال هست

بر نمی خیزد ز خواب آن سر که بالینش تویی

گاو جولان می نیاید بر زمین از سرکشی

می برم رشک نظربازی که از بخت بلند

در میان سرو قدان سرو سیمینش تویی

گر ببارد اشک گلگون دیده من دور نیست