گر ببارد اشک گلگون دیده من دور نیست

پای آن توسن که اندر خانه زینش تویی

می برم رشک نظربازی که از بخت بلند

در میان سرو قدان سرو سیمینش تویی

کاین گل رنگین دهد باغی که گلچینش تویی

بوستان حسن را یارب خزان هرگز مباد

تا بهار سنبل ریحان و نسرینش تویی