در میان سرو قدان سرو سیمینش تویی

گاو جولان می نیاید بر زمین از سرکشی

پای آن توسن که اندر خانه زینش تویی

می برم رشک نظربازی که از بخت بلند

گر ببارد اشک گلگون دیده من دور نیست

کاین گل رنگین دهد باغی که گلچینش تویی

بوستان حسن را یارب خزان هرگز مباد