صهبای وصالم ده، فارغ ز عذابم کن

هر وقت که می خواران پیمانه می نوشند

از چشم خمارینت سرمست شرابم کن

من زهر فراقت را زین پیش نمی نوشم

پیش لب نوشینت تا کی به سوال آیم

گر بوسه نمی بخشی یک باره جوابم کن

رخساره نشان دادی بی دین و دلم کردی