باغ فردوس نخواهند مقیمان درت

چو قد سرو روانت نبود بالایی

تنم آن روح ندارد که تو تیرش بزنی

خونم آن قدر ندارد که تو دست الایی

نیست خوش تر ز سر کوی تو دیگر جایی

چهره هم چو مهت را همه شب زیر نقاب

هر چه پنهان کنی ای دوست به ما پیدایی