چو قد سرو روانت نبود بالایی

پنج بیت از شه والاست در این تازه غزل

که بود هوش رباینده هر دانایی

ای که چون حسن تو نبود به جهان کالایی

تنم آن روح ندارد که تو تیرش بزنی

خونم آن قدر ندارد که تو دست الایی

باغ فردوس نخواهند مقیمان درت