شعله او بر در هر آشنائی میرسد

یا مگر داود مهمان میکند ارواح را

کز زبان او به هر گوشی صلائی میرسد

آتشی در سینه دارد نی چو بادش میدمد

بیدلان بر نغمه او های و هوئی میزنند

بی نوایان را ز ساز او نوائی میرسد

نعره ای گر میزند شوریده ای در بیخودی