دست برداشته تا وقت سحر خاطر من

نه کسی درد من خسته مداوا میکرد

پیش سلطان خیال تو مرا غم میکشت

خدمتش تن زده از دور تماشا میکرد

از خدا دولت وصل تو تمنا میکرد

هردم از غصه هجران تو میمرد عبید

باز امید وصال تواش احیا میکرد