صبا در باغ معجز مینماید

گرفته سر بلندی پایه سرو

خنک آب روان و سایه سرو

در این موسم که گل دل می رباید

من اندر کنج باغی باده در سر

گرفته ساغری بر یاد دلبر

نهان در گوشه ای تنها نشسته