ز لب جانها درون سینه شد باز

فرو خفت از دل آتش های اندوه

فرود آمد ز جان غمهای چون کوه

مقابل دل بدل آئینه شد باز

پریروی از برون آلوده شرم

درون سو شعلهای دوستی گرم

به سوی شاه خود دزدیده می دید