پریروی از برون آلوده شرم

فرود آمد ز جان غمهای چون کوه

مقابل دل بدل آئینه شد باز

ز لب جانها درون سینه شد باز

درون سو شعلهای دوستی گرم

به سوی شاه خود دزدیده می دید

گهی پیدا، گهی پوشیده می دید