ز بی سنگی شدی چشمش چو دریاش

نهان بنشست چون یاقوت در سنگ

در آن تنگی ز غم دل تنگ می بود

در آن کوه گران بی سنگ می بود

دولرانی دلش دادی که خودش باش

چگان هر مردم ز چشمش لعل رخشان

غمی بر سینه چون کوه بدخشان