غمی بر سینه چون کوه بدخشان

ز بی سنگی شدی چشمش چو دریاش

دولرانی دلش دادی که خودش باش

چگان هر مردم ز چشمش لعل رخشان

ز غم جانش ار چه در بیداد می بود

ولی بر روی جانان شاد می بود

هم او یار و هم او مونس هم او دوست