دولرانی دلش دادی که خودش باش

در آن تنگی ز غم دل تنگ می بود

در آن کوه گران بی سنگ می بود

ز بی سنگی شدی چشمش چو دریاش

چگان هر مردم ز چشمش لعل رخشان

غمی بر سینه چون کوه بدخشان

ز غم جانش ار چه در بیداد می بود