ز غم جانش ار چه در بیداد می بود

دولرانی دلش دادی که خودش باش

چگان هر مردم ز چشمش لعل رخشان

غمی بر سینه چون کوه بدخشان

ولی بر روی جانان شاد می بود

هم او یار و هم او مونس هم او دوست

هم او جان و هم از مغز و هم او پوست