چگان هر مردم ز چشمش لعل رخشان

در آن کوه گران بی سنگ می بود

ز بی سنگی شدی چشمش چو دریاش

دولرانی دلش دادی که خودش باش

غمی بر سینه چون کوه بدخشان

ز غم جانش ار چه در بیداد می بود

ولی بر روی جانان شاد می بود