چو قلب کافر از شمشیر غازی

چو صبح تیغ زن خنجر برآورد

جهان خفتان زرین در بر آورد

شب از خورشید روشن یافت بازی

سپاهی تشنه و بی آب و پر گرد

در آن گرد، از خوی خویش، آبخور کرد

رسید اندر مقام حرب که، تیز