در آن گرد، از خوی خویش، آبخور کرد

شب از خورشید روشن یافت بازی

چو قلب کافر از شمشیر غازی

سپاهی تشنه و بی آب و پر گرد

رسید اندر مقام حرب که، تیز

ز آب تیز شمشیر آتش انگیز

روان گشتند هر سو کارداران