که بید سرخش از نی نیزه می جست

برهنه در جگر می رفت هر نی

به خون پوشیده بیرون می زد از وی

به نیزه مرد زان سان سینه می خست

بسا پهلو که برقش بود در میغ

که مومن سوی مومن چون کشد تیغ؟

ولی با گبر و هندو بود کینه