بباید رفت راهم را به هنجار

مبارک نیست خون بی گناهان

ور این اندیشه را در خویش گیرم

عجب نبود گر از غیرت بمیرم

که پایم وارهد ز آشوب این خار

بزرگ امید گفت این سهل کاریست

به مژگان خارم ار در پات خاریست