که پایم وارهد ز آشوب این خار

ور این اندیشه را در خویش گیرم

عجب نبود گر از غیرت بمیرم

بباید رفت راهم را به هنجار

بزرگ امید گفت این سهل کاریست

به مژگان خارم ار در پات خاریست

روان کن هرزه گوئی را که در حال