ور این اندیشه را در خویش گیرم

خرابم شد ز سنگ انداز فرهاد

اگر خون ریزمش بر رسم شاهان

مبارک نیست خون بی گناهان

عجب نبود گر از غیرت بمیرم

بباید رفت راهم را به هنجار

که پایم وارهد ز آشوب این خار