کشد تقدیر جان کم نصیبان

که در زحمت نکردی هیچ تقصیر

ز تو آن سایه دیدم بر سر خویش

که امیدم نبود از مادر خویش

گنه بر مرگ و تهمت بر طبیبان

ز من با شرط تعظیمی که دانی

زمین بوسی به بزم خسروانی