جانیم ده، از خزینه بیش

در مدحت خویش و بلکه جان هم

به گر ندهی، بهیچ سانم

آن جان، که به خویش زنده مانم

کم زنده به تو کند، نه از خویش

گیرم که نه ام به لطف در خور،

آخر، نه که بنده ام برین در؟