دانم که ترا هزار چندست

با پیر به شرم گفت گریان

کای ز آتش من دل تو بریان

از من به من آنچه یک گزندست

لیکن چکنم، که نفس خود کام

از حیله و دم نمی شود رام

خوگیر، که از بلا گریزم،