خوگیر، که از بلا گریزم،

دانم که ترا هزار چندست

لیکن چکنم، که نفس خود کام

از حیله و دم نمی شود رام

از بند قضا کجا گریزم؟

بی چاره وجود سست تدبیر

مرغیست به ریسمان تقدیر