مرغیست به ریسمان تقدیر

خوگیر، که از بلا گریزم،

از بند قضا کجا گریزم؟

بی چاره وجود سست تدبیر

آن روز که بودم از غم آزاد

می بود برای خود دلم شاد

و اکنون که نه بر فرار خویشم