می بود برای خود دلم شاد

بی چاره وجود سست تدبیر

مرغیست به ریسمان تقدیر

آن روز که بودم از غم آزاد

و اکنون که نه بر فرار خویشم

این هم نه باختیار خویشم

پروانه شمع را که فرمود