و اکنون که نه بر فرار خویشم

مرغیست به ریسمان تقدیر

آن روز که بودم از غم آزاد

می بود برای خود دلم شاد

این هم نه باختیار خویشم

پروانه شمع را که فرمود

کاو از تن خود برآورد دود؟